vol. 17 Bianca Balbuenaអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្ត

តើអ្វីដែលជំរុញអ្នកស្រីអោយចូលទៅក្នុងឧស្សាហកម្មភាពយន្ត?

ខ្ញុំរៀនផ្នែកភាពយន្តនិងកាត់តសំលេងនៅមហាវិទ្យាល័យ ហើយខ្ញុំមានទេព្យកោសល្យក្នុងការនិទានរឿង។ ការងារតំបូងរបស់ខ្ញុំគឺធ្វើជាអ្នកកាសែត Lifestyle អោយទស្សនាវត្តីមួយនៅក្នុងខេត្ត។ ក្រោយមកខ្ញុំបានរៀនផ្នែក ទំនាក់ទំនងម៉ាស់ តែខ្ញុំមិនសូវជាពេញចិត្តទេព្រោះវាគួអោយធុញ ដូច្នេះខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តទៅ Manilaហើយចាប់យកផ្នែកភាពយន្តនៅទីនោះតែម្តង។ ខ្ញុំបានប្រឡូកក្នុងការងារភាពយន្ត គ្រប់គ្រងផលិតកម្ម ជំនួយការនាយក រហូតដល់ខ្ញុំរកឃើញនៅអ្វីដែលខ្ញុំចង់បានគឺធ្វើជាអ្នកផលិតខ្សែរភាពយន្តនេះតែម្តង។

តើអ្វីដែលអ្នកស្រីចូលចិត្តជាងគេក្នុងនាមជាអ្នកផលិត?

ធ្វើជាអ្នកផលិតភាពយន្ត ខ្ញុំគិតថាចំនុចដែលល្អបំផុតគឺស្វែងរកសាច់រឿង ហើយនឹងអ្នកដឹកនាំរឿងដែលមានសមត្ថភាព។ ផលិតភាពយន្តវាប្រៀបដូចជាកាចិញ្ចឹមកូនអញ្ចឹង យើងត្រូវជូនគាត់ទៅសាលារហូតទាល់តែគាត់អាចគ្រប់គ្រងខ្លួន-អែងបាន។ បើនិយាយទៅ គឺភាពជាម្តាយ។ មានអារម្មណ៍ល្អដែលបានធ្វើជាម្តាយគេ ត្រូវចង្អុលបង្ហាញពីតំនើរការសាច់រឿងនៅក្នុងតំបន់ ហើយចែកចាយដល់ពិភពលោក។ ជំរុញនិងលើកទឹកចិត្តដល់អ្នកដឹកនាំរឿង ជ្រោមជ្រែងពួកគាត់អោយទទួលបានលទ្ធលផលសាកកសមទៅនឹងការខំប្រឹងរបស់ពួកគាត់។
ខ្ញុំមិនបានចាត់ទុកវាជាមុខរបរទេ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តហើយបានលុយ វាពិតជាល្អខ្លាំងណាស់។

ក្នុងនាមជាអ្នកផលិតតើអ្នកស្រីត្រូវប្រឈមនឹងបញ្ហាអ្វីធំជាងគេ?

នៅក្នុងប្រទេសភីលីពីន បញ្ហាដែលមិនត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការផលិតខ្សែរភាពយន្តគឺការអភិវឌ្ឍន៍ និងផ្សព្វផ្សាយ។ ពួកយើងផលិតរឿងបានច្រើនតែពួកយើងមិនបានចំណាយពេលក្នុងការផលិតស្គ្រីបនោះទេ, ដោយសារតែពួកយើមិនចង់ចំណាយពេលជាមួយ
ស្គ្រីបទាំនោះ។ យើងក៏មានស្គ្រីបខ្លីៗជាច្រើនដែលបានរៀបចំរួចរាល់, ប៉ុន្តែអ្នកផលិតភាពយន្តមិនដឹងថាត្រូវដាក់វានៅក្នុងវគ្គណានោះទេ។ ដែលទាំងនេះហើយគឺជាបញ្ហាក្នុងការចែកចាយពត៍មាន។ ហើយខ្ញុំគិតថានោះគឺជាការប្រគួតប្រជែងដ៏ធំក្នុកការផលិត, ក៏ដូចជាអ្នកផលិត,គួរតែដឹងថាយើងត្រូវការចំណាយពេលជាមួយនិងទីតាំងទាំងនោះ។

តើអ្នកស្រីមានដំបូន្មានយ៉ាងណាសម្រាប់ជនជាតិភីលីពិនក្នុងការចូលរួមជាមួយនិងឧស្សាហកម្មភាពយន្ត?

អ្វីដែលខ្ញុំតែងតែប្រាប់ទៅកាន់អ្នកផលិតខ្សែភាពយន្តជំនាន់ក្រោយ, ដែលចូលចិត្តអាជិពនេះគឺ, ត្រូចេះតស៊ូជាមួយគ្រោះថ្នាក់, និងមានគម្រោងច្បាស់លាស់។ ហើយមិនត្រូវខ្លាចអ្វីទាំងអស់។ មិនត្រូវចុះចាញ់ជាដាច់ខាត។ ហើយហេតុផលដែលយើងមកដល់ទីនេះគឺពួកយើងមិនថដែលបោះបង់តាំងពីពេលចាប់ផ្តើម។

តើអ្នកស្រីមានគម្រោងអ្វីផ្សេងក្រៅពីអាជិពជាអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្តដែរ ឬទេ?

តាមពិតទៅខ្ញុំមិនមានគម្រោងអ្វីសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំសម្រាប់ធ្វើការងារផ្សេងទេ, ក៏ដូជាគិតពីមុខជំនាញថ្មី។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនិងធ្វើជាអ្នកផលិតភាពយន្តរហូតដល់ខ្ញុំចាស់។ ហើយខ្ញុំពិតជាពេញចិត្តវាខ្លាំងណាស់។ ហើយប្រសិនបើអ្នកសួរខ្ញុំថា, អ្នកចង់ផ្តល់ការងារមួយសម្រាប់ខ្ញុំដោយឲ្យខ្ញុំកាន់មុខដំណែងក្រៅពីអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្តនោះខ្ញុំប្រាកដជាបដិសេធន៍ទេភ្លាម។ ដោយខ្ញុំគិតថាមិនតែជនជាតិភីលីពិននោះទេ, តែទូរទាំងពិភពលោក, គឺមានមនុស្សជាច្រើនដែលគាត់គឺជានាយកប្រត្តិបត្តិ, ហើយក៏មានមនុស្សជាច្រើនទៀតដែលចង់បានដំណែងនេះដែរ។ អ្វីដែលពិភពលោកកំពុងតែត្រូវការនោះគឺអ្នកផលិត, មនុស្សជាច្រើនដែលការពារនាយកប្រត្តិបត្តិ និងជំរុញគាត់ឲ្យទទួលបានជោគជ័យ ដោយតែងតែនិយាយថាគេអាចធ្វើវាបាន, “ វាពិតជាងាយស្រួល។ ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើវាទាំងអស់គ្នា”។ ខ្ញុំនិងធ្វើជាអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្តព្រោះមានមនុស្សជាច្រើនដែលត្រូវការខ្ញុំ។ ហើយខ្ញុំនិងណែនាំទៅកាន់មនុស្សផ្សេងទៀតឲ្យចូលរួមក្នុងការផលិតខ្សែភាពយន្តជាជាងលើកដំណែងរបស់ពួកគេឲ្យក្លាយជានាយកប្រត្តិបត្តិ ពីព្រោះពេលនេះយើងត្រូវការអ្នកផលិតខ្សែភាពយន្តជាច្រើន។ ការងារជាអ្នកផលិតគឺមានសារះសំខាន់ជានាយកប្រត្តិបត្តិ។

តើអ្វីដែជំរុញអ្នកស្រីក្នុងការផលិតខ្សែភាពយន្តឲ្យកាន់តែច្រើន?

បន្ទាប់ពីបំពេញការងារជាមួយនិងគម្រោងថ្មីពេញមួយខែដោយខ្ញុំមិនបានគេងគ្រប់គ្រាន់, គឺខ្ញុំពិតជាមានភាពសប្បាយរីរាយដោយបានឃើញកាបញ្ចាំងនៅលើកញ្ចក់ទូរទស្សដ៏ធំមួយ, ដែលមានអ្នកទស្សនារយ៉ាងច្រើនកុះករ, ជាមួយនិងសណើចរបស់ពួកគេ, យំ និងចាក់ចំក្រអៅបេះដូងរបស់ពួកគេ, ដោយបានលេបត្របាក់នូវមនោសញ្ចេតនាជាមួយនិងអារម្មណ៍ក្តុកក្តួលដែលមាននៅក្នុងជីវិតពិតរបស់ពួកគេ។ ហើយខ្ញុំបានគិតថានេះគឺជាអារម្មណ៍ដ៏អស្ចារ្យមួយ។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញមនុស្សទាំងនោះចេញពីរោងភាពយន្ត, គេមើលទៅដូចជាមានភាពសប្បាយរីករាយ, កើតទុក្ខ ជាមួយនិងសាច់រឿងដែលខ្ញុំបានផលិត។ ហើយខ្ញុំនិងបន្តរការផលិតខ្សែភាពយន្ត ដោយខ្ញុំគិតថាទាំងនេះគឺជាអារម្មណ៍ដ៏
អស្ចារ្យមួយនៅក្នុងពិភពលោកយើងនេះ។ ប្រសើរជាងការប្រលូកក្នុងរឿងស្នេហា។ គ្រាន់តែនិយាយលេងទេ [ហាស់ហា]